the day my shoe fell off

Het begon enkele jaren geleden bij het intrekken van onze huidige woning.
We maakten bij het verhuizen het goede voornemen dat we tijdens het uitpakken alles wat we niet meer ECHT ECHT nodig hadden, gingen verkassen naar de best passende instelling.

Zijnde het containerpark voor kapot en niet meer repareerbaar.
Zijnde de kringloopwinkel voor niet kapot, niet verkoopbaar maar geen afval en misschien hier en daar nog een retouchke nodig.
Of als laatste de ecoshops & co van deze wereld waar je voor een kleine commissie van 30% je eigen goederen 2 maand te koop mag stellen en ze daarna steeds meer eigendom worden van de winkel zelf.

Maar al snel bleek ook de garage een eindbestemming van enkele items die voor geen enkele van de drie voorgenoemde opties in aanmerking kwamen.

Zo belanden ook een aantal schoenen niet op één van deze voorgenoemde opties. Te slecht voor verkoop of uit de mode voor de nieuwe schoenenkast die onze gang siert.
Nog niet versleten genoeg om weg te gooien en/of de geringe kans om terug in de mode te geraken weerhield me om ze weg te doen.
Zo kreeg een paar Cat’s, caterpillars die ik al heel lang heb, een nieuw onderkomen. Ik heb ze al lang want ik heb ze niet zelf betaald dus ik moet nog thuis gewoond hebben.
Echt degelijke schoenen, tijdloos maar ik deed ze al enige jaren niet meer dan tweemaal per jaar aan.

1319107074_265262989_1-Pictures-of--CATerpillar-shoes

En dus belandden ze in de garage, de garage waar toen ook vers gekapt hout lag te drogen voor de open haard. Die houtstapel besloot trouwens na ongeveer 13 maanden platte rust dat er wel eens iets mocht gebeuren en het boeltje ging tegen de vlakte, meerbepaald tegen de auto 😦 Maar dat is een ander verhaal waarvan ik jullie enkel de foto van voor de houtbeving kan tonen. En jullie kan mededelen dat we kort daarna een nieuwe wagen hebben gekocht.
2011-05-07 14.05.48

Soit het hout is na de beving niet meer terug in de garage beland, maar niet enkel om een tweede WoodcrashCar te vermijden maar omwille van de vochtigheid die het drogend hout veroorzaakte met schimmel als gevolg. Mogelijk ligt hier de oorzaak van wat enkele jaren later ‘the day my shoe fell off’ zou worden…

IMG_20130722_172028

Maar om een lang saai verhaal nog een beetje boeiend te maken: ik kocht me onlangs een motor.
Motorrijden houdt in dat je verplicht bent om stevige schoenen tot boven de enkel te dragen. Die zijn overal in de betere motorzaak te vinden maar wegens budgetaire redenen werden mijn Caterpillars terug van onder het stof gehaald. En ook wel een beetje uit nostalgie want ik droeg ze ook jaren geleden tijdens het motorrijden.
De ideale schoenen dus voor de job.
De motorkriebels sloegen genadeloos toe en ik kon na jarenlang niet te hebben gereden, geen dag voorbij laten gaan zonder een ritje te doen. Al snel had ik last van jeuk/irritatie aan de onderkant van mijn voet. Maar ik dacht dat dit gewoon kwam door de wrijving tijdens het schakelen. Toen ook mijn andere voet in hetzelfde bedje ziek werd, plande ik een bezoek aan de dokter. Maar zover kwam het niet…

Deze morgen om 10u06 plaatselijke tijd, bevond ik mij op het eerste verdiep aan de kopieermachine. Bij het wegstappen, kwam mijn zool gewoon volledig los behoudens een kleine zone aan de tip die nog even standhield. Beschaamd sleepte ik me een weg voorbij de balie richting liftkoker. Gelukkig is het super rustig op het werk en kan ik zonder toeschouwers de lift naar het derde nemen. Op weg naar het IT eiland ben ik de inwoners van de omringende eilanden toch enige uitleg verschuldigd omtrent het slepend karakter van mijn blijde intrede.

Met rode wangen plons ik neer in mijn bureaustoel. Ik bekijk of de situatie nog te redden valt en dan valt zonder pardon ook de zool van mijn rechterschoen ten prooi aan de wetten van de zwaartekracht…

Doorgeroest, ja, je leest het goed, doorgeroest!!
Dat is de conclusie van mijn forensisch onderzoek dat nog moet bevestigd worden door een onafhankelijke expert.
Maar ik vermoed dat de vochtigheid waaraan de ijzeren onderdelen tijdens hun verblijf in de garage ten prooi vielen, dit proces hebben in gang gestoken. Vermoedelijk was het metalen vijsje al enige tijd doorgeroest en deed de lijm waarvoor hij bestemd was, namelijk de boel samenhouden. Maar met 35 graden hete lucht werd ook de lijm, zijn samenhoudende capaciteiten, herleidt tot een herinnering uit een ver verleden.

In nog geen 2 minuten was ik zoolloos. Pas later besefte ik dat dit evengoed tijdens het motorrijden had kunnen gebeuren …

Mijn schoenen … die bevinden zich nu bij Al Bundy in de schoenenhemel.

Amen

Advertenties

zo vluchtig maar o zo mooi

sunrise 15|04|2013 6h48 : early morning pic’s from the roof window #Instagram #NoFilter

2013-04-15 06.48.40

2013-04-15 06.50.02

panorama from dusk till sunrise in one pic
2013-04-15 06.47.37

sunset 15|04|2013 20h51 : pic from the garden #Instagram #NoFilter

2013-04-15 20.51.28

Wat een verschil met enkele maanden geleden maar tevens o zo mooi
13|01|2013 9h191 : pic from the roof window #Instagram #Filter
2013-01-13 09.19.17

29|12|2012 12h271 : pic from my garden #Instagram #Filter
2012-12-29 12.27.24

more cloudporn pics, rabbits, food, on the road pics, … : http://instagram.com/darchief
credits:
my HTC Sensation XE
my not so steady hand
my touchscreen gloves
Instagram Filters

overgeven deed ik

Tijdens het dagelijks voederen van mijn gevederde vrienden, ’s morgensvroeg na deze laatste nacht waarin Koning Vorst en zijn onderdanen de plak sloegen, kwam er plots een poes uit het niets die een vogeltje in haar bek verzwolg.
Vliegensvlug greep ik het dier bij de keel en drukte ik met al mijn kracht hard op de kop om als het ware het vogeltje er weer uit te persen. Wat er uitgeperst kwam, was niet alleen dood maar ook heel erg vies.
Nog viezer was de aanblik van de vermorzelde kat, die eruit zag alsof ze juist meermaals werd overreden. Kokhalzend viel ik op mijn knieën in het beetje gras dat de winter overleefde, beseffend dat ik dit weerloos dier zojuist met mijn blote handen zo bruut had gedood.
Overgeven deed ik …

En toen liep de wekker af …

Heftig hoe ongelooflijk realistisch een droom zich kan afspelen, visueel en emotioneel. Gelukkig vermengden zich al gauw herinneringen van andere dromen die nacht, zodat de vaagheid zich sneller dan verwacht inzette.
Maar toch, één lange werkdag later duikt de herinnering weer heel even heftig op als ik de kat van de buren vanuit de living op het tuinhuis de grasvlakte zie afspeuren. Ik zal helaas altijd een haat-liefde relatie met katten onderhouden, of beter gezegd met hun gedomesticeerd jachtinstinct.

Als ik morgen de poes van de buren op haar strategisch zeer sterk uitgekozen plaats in onze tuin tijdens het ochtendgloren de jacht zie aanvangen, zal ik haar zoals zich reeds enkele weken meermaals voordeed, vriendelijk maar kordaat verjagen. En hopelijk laat ze me dan ook gerust tijdens mijn volgende remslaap.

Het was lang geleden dat ik nog eens zo een nacht vol merries had …

mister Kassei

Na een bewogen weekend waar ik het verder niet wil over hebben, hadden we plots onverwacht toch plots zondag net na de middag geen verplichtingen meer.

Naar de koers gaan kijken met vrienden was vrijdag al in het water gevallen, net als andere plannen voor dit weekend.

Zo belandden mijn vriendin en ik samen tijdens het middageten samen in de zetel afgestemd op sporza waar de renners net aan de eerste kasseien begonnen.

Omdat ik apprecieerde dat de koers mocht blijven opstaan, besloot ik een klein beetje uitleg te geven …
Toch raar dat je doorheen de jaren zo vertrouwd geraakt met een evenement dat je de evidentie ervan als algemeen sportief erfgoed bent gaan beschouwen en je elke kritische blik erop bent kwijt geraakt.

images

Al gauw voelde ik me als de papa van een zevenjarige die vragen stelt over onderwerpen als waarom Jezus Christus aan het kruis werd genageld en of dat pijn deed …

Kunnen de stadsdiensten die wegen niet heraanleggen?
Kunnen ze niet gewoon omrijden?
Dus ze rijden er juist express over en hoe slechter de kasseien hoe beter?
Ja, dan moet je ook geen medelijden hebben als er eentje valt of platte band rijdt!

Terechte vragen, nooit eerder bij stil gestaan. Maar eerlijk is eerlijk, ik vind Parijs-Roubaix smullen geblazen en de aankomst op de piste is de kers op de taart.

Mijn vriendin daarentegen overleefde carrefour de l’arbre niet en stapte daar uit de koers …

images (1)

uw muziek of uw leven

Kon Studio Brussel geen beter thema vinden voor zijn jaarlijks Music For Life circus?
Ik denk het niet, geen mens die het zich nog herinnert ook ik niet.
Het toeval wil dat ik gisteren iemand zag met de badge op zijn vest geknoopt, het moet zowat de enige badge zijn die nog een drager heeft.

Badge For Life Drager

Ik geef toe de voorbije jaren was Music For Life een groots gebeuren, je moest al ingeënt zijn tegen medeleven, elke vorm van kuddegevoel en andere gevoelens van solidariteit. Wie me kent weet dat ik niet tegen solidariteit ben hoe commercieel het ook wordt georganiseerd. Het was eerlijk gezegd toch wel leuke radio elk jaar opnieuw, de op touw gezette acties namen soms ongewone proporties aan of vereisten buitenaardse inspanningen. Met ongeziene beelden in Vlaanderen en daarbuiten. Maar de actie werd een slaaf van zijn eigen succes, dat opgelegde massa enthousiasme voelde een beetje ongemakkelijk aan en wijselijk besloot men iets anders te gaan doen.
Maar daar stopt het ‘positieve’ verhaal…

Dit jaar sloegen ze de bal helemaal mis. Was het de voorbij edities al niet helemaal duidelijk hoeveel geld er uiteindelijk echt naar het goede doel ging en waarvoor het juist werd aangewend dan was het dit jaar veel mist die maar niet optrok.
Hoe het ging het alweer in zijn werk. O Ja, je kocht een badge … van 1 euro. Met die badge kon je gratis deelnemen aan allerlei activiteiten georganiseerd door bedrijven, vzw’s en particulieren.
Maar ben ik de enige die het gevoel had dat veel mensen enkel deze badge kochten om goedkoop profijt te doen. Dat de Badge 4 Life vooral 1 euro uitgeven was, om te profiteren van gratis champagne, cava, taart en exclusieve concertjes … en ja dementie werd ook even onder de aandacht geplaatst.
Dementie stelt zich in de praktijk vooral bij 60-plussers maar wedden dat deze actie ondertussen collectief vergeten is, door een soort vroegtijdige dementie ook egoïsme genoemd.

Het moest er even uit, ook al zijn het bijna vijgen na Pasen.
Als er nog mensen zijn die deze badge nog dragen of een drager hebben gespot, spreek me tegen!

Gevederde vrienden dat zijn wij …

Hopelijk doen jullie volgende winter allemaal mee! Vogeltjes kijken is tof!
Het is vaak beter dan het gemiddelde programma op de beeldbuis.

2013-01-27 12.50.42

Screen Shot 2013-08-08 at 11.44.30 AM

Tips voor vogelplezier vind je hier.

2013-03-16 16.51.44

2013-03-13 07.15.09-1

2012-11-10 17.34.15

2012-11-11 16.24.43

En te laat gezien maar heel erg tof gedaan: De mooiste voederplank

jan920131037pm_bjorn_josk_dsc052911

Meer info : natuurpunt.be

Hoe sla je een mal figuur via Twitter? Deel 1

Gisterenavond met 2 vrienden afgesproken om de release van het derde album van Steak Number Eight bij te wonen in de Balzaal van de Vooruit.
Traditiegetrouw is het onder vrienden not done om met een shirt van de band waarnaar je gaat zien te verschijnen.
Ik dus voor de gelegenheid nog eens mijn pinky DAFP shirt aangetrokken:
beast-shirt

Voor wie Drums Are For Parades #DAFP niet kent, een voorsmaakje :

Alle overtollige winterkledij effe kwijtspelen in de vestiare en dan nog vlug een gauloise gaan nuttigen in de afgesloten rookruimte vlakbij de Balzaal. Geraak ik toch wel meteen verzeild vlak naast de zanger van DAFP! … , zijn blik tuurt naar mijn shirt en ik een beetje onwennig een vriendelijke ‘Yow’…

Social Media gewijs moet ik dit even twitteren natuurlijk:

blog_pic_twitter

Na de Support Act geraak ik weer verzeild in een opnieuw overvolle rokersruimte, en als die zo wat leegloopt heb ik het gevoel dat het roos konijn op mijn buik veel aandacht krijgt.
De zanger van DAFP heeft ondertussen het gezelschap gekregen van een tweede bandlid en Luk De Vos.
Soit… Pintje halen en een beetje meer naar voren voor het echte werk.

Steak Number Eight was Godverdoeme Goe by the way

Na het concert nog wat napraten in de rokersruimte, wanneer die leegloopt kan ik mij opnieuw niet ontdoen van het gevoel bekeken te worden… Ik blijf traditiegetrouw als laatste hangen tot plots mijn blik valt op een flatscreen.
De concertgegevens van vanavond worden gevolgd door … jawel een twitterwall …
En aangezien er blijkbaar niet veel tweeps actief waren geweest of de @vooruit niet in hun tweets hadden gementionned verscheen daar om de paar seconden mijn tweet …

blog_pic_twitter

Hoe sla je een mal figuur via Twitter? Deel 1 was een feit

Because 140 characters …

140_characters

Ik heb al heel erg lang een facebook en twitter account, als IT geek/nerd probeer je al sneller de nieuwste tools en apps uit. Mijn eerste jaar op facebook had ik 7 vrienden, niemand die ik kende had een account. Op twitter was het nog erger maar in tegenstelling tot facebook hoef je op twitter niemand te kennen maar dat zorgde er wel voor dat ik twitter links liet liggen voor een heel erg lange tijd. Pas dit jaar, 28 maart op de eerste GentM (http://www.gentm.be/programma) van dit jaar ben ik echt beginnen twitter gebruiken.
Al snel volgde Instagram. Voor mij zijn deze 2 onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Vooral twitter vind ik intrigerend, ik heb zoveel nieuwe dingen, mensen, nieuwsfeitjes, gadgets leren ontdekken … De max!
Ook is het elke keer de uitdaging om alles in 140 karakters kwijt te geraken met toch nog enige zin voor nuance.

Maar al snel voelde ik dat ik omtrent bepaalde tweets, onderwerpen op mijn honger bleef zitten. En daarom deze blog. Een nieuwe wereld voor me, ik las wel al af en toe eens een blogbericht maar niet gestructureerd. Meestal via een link in een tweet.

Zelf merkte ik al snel op dat 140 karakters soms veeeeeel te weinig bleek, zo erg dat ik me wel afvraag wie in godsnaam de tijd zal nemen om mijn blogberichten tot het einde te lezen.
Ben benieuwd, benieuwd hoe het zal evolueren en benieuwd naar jullie reacties!

SESA 2012

Mijn sesa slachtoffer heeft haar cadeau dan toch ontvangen en dan nog wel op 28/12 de deadline voor dit Secret Santa avontuur.

Ze is er blij lees ik op haar blog. Dat is leuk. Het zou niet zo leuk geweest zijn, mochten deze boekjes reeds door haarzelf zijn aangekocht.

Mijn cadeautje: 2 boeken van Happinez, vol leuke uitspraken en waarheden, …

secret santa 2 002

Wel grappig dat ze er vanuit gaat dat haar Secret Santa een vrouw zou zijn. Haar blog heb ik inderdaad gelezen en met plezier!

Secret Santa was een leuke avontuur, ik ben een fan!

Secret Santa – almost there

Vandaag heeft mijn Secret Santa mijn blogje gelezen, ze heeft mijn post geliked. Tof. Feeling happy!

Ondertussen is mijn pakket onderweg van de Parking naar ’t Stad 🙂 Dankzij de Bpost tracking kan ik zien dat de beloofde levering op de volgende werkdag net niet lukte, het zal dus hopelijk voor morgen zijn.

Dus besloot ik vandaag, ongeduldig als ik ben, mijn ‘slachtoffer’ iets te laten weten. Dus ik maakte een Secret Santa Twitter account aan en tweette haar een screenshot van de leveringsstatus op bpost.be/track

SecretSanta

Nog een klein beetje geduld nu, voor zover ik heb gelezen op mijn slachtoffer haar blog is ze ook vooral bezig geweest met de zoektocht naar een geschikt cadeau voor haar ‘slachtoffer’. Dat siert haar!
Op mijn Secret Santa tweet heeft ze nog niet gereageerd, ik ben eigenlijk benieuwd of ze een smartphone heeft waar ze continue ‘sociaal’ mee is of dat ze haar online virtueel leven meer afschermt van haar drukke echte leven?

to be continued …